Nithari Hatyakand Real Crime Story : निठारीची नरककथा, १६ निरागस जीव, ६२७ अवयव आणि १४ वेळा फाशीही न झालेला आदमखोर

गायब होणाऱ्या मुलांची सुरुवात

जुलै २००५ मध्ये १६ वर्षांची रिंपा हालदार ही निठारी परिसरातून रहस्यमयरीत्या गायब झाली, हा या भीषण मालिकेतील पहिला मोठा थरकाप उडवणारा प्रसंग होता. तिच्यासह झोपडपट्टी भागातील अनेक मुलं, मुली एकामागून एक अदृश्य होत राहिल्या, पण नोएडा पोलिसांनी वारंवार “फिर लिहिण्यास” नकार दिला आणि पालकांना टोलवून लावत राहिले. या कुटुंबांपैकी बहुतेकांचे वडील हे ड्रायव्हर, फेरीविक्रेते, इस्त्रीचे काम करणारे असे अल्प उत्पन्न गटातील होते, त्यामुळे त्यांचा आवाज सहजपणे दाबला गेला.

“भुताचा नळ” आणि भीतीचं वातावरण

निठारीच्या D–5 कोठीच्या मागील बाजूस असलेल्या पाण्याच्या टाकी आणि नाल्याभोवती शेवटच्यांदा मुलांना पाहिल्याच्या चर्चा होत राहिल्या. मुलं परत न आल्याने झोपडपट्टीत अफवा पसरल्या – “टाकीवर भूत आहे, ते मुलांना खाऊन टाकते”, “नळात काहीतरी आहे” – आणि भीतीमुळे अनेक पालकांनी मुलांना बाहेर खेळायलाही देणे बंद केले. पण या अफवांच्या मागचं सत्य कोणालाच कल्पना नव्हती – हे भूत नव्हे तर रक्तमांसाचा एक आदमखोर होता.

पायलच्या गायब होण्याने बदलला खेळ

७ मे २००६ रोजी २२ वर्षांची पायल घरातून निघाली; तिच्या वडिलांनीच तिला ऑटोमध्ये बसवून निठारीच्या त्या कुप्रसिद्ध D–5 कोठीपर्यंत पाठवलं. कोठीसमोर उतरल्यावर पायलने “आत जाऊन पैसे घेऊन येते” असं ऑटोचालकाला सांगितलं, पण नंतर ती कधीच बाहेर आली नाही; आतून आलेल्या व्यक्तीने “ती आधीच निघून गेली” असं सांगत ऑटोचालकाला परत पाठवलं. संध्याकाळ होईपर्यंत मुलगी न परतल्याने चिंताक्रांत वडील नंदलाल पोलिसांकडे गेले, पण त्यांनाही “कुठेतरी पळून गेली असेल, काही दिवस थांबा” अशा असंवेदनशील उत्तराने परत पाठवण्यात आलं.

न्यायालयाचा हस्तक्षेप आणि कोठीचे नाव पुढे

नंदलाल यांनी हार न मानता कोर्टात याचिका दाखल केली, त्यात निठारीतील D–5 कोठी आणि तिथल्या मालकाचं नाव स्पष्टपणे नमूद केलं. कोर्टाने पोलिसांना तंबी देत तात्काळ FIR नोंदवण्याचे आदेश दिले, त्यानंतरच पोलिसांना “तपास” करावी लागली. तपासात D–5 कोठी ही पंजाबमधील श्रीमंत उद्योगपती, मनिंदर सिंग पंढेर यांची असल्याचं समोर आलं; लुधियाना, चंदीगड, दिल्ली, नोएडा अशा ठिकाणी त्यांची मालमत्ता असून ही नोएडातील कोठी त्यांचा मुक्कामस्थळ म्हणून वापरली जात असे.

श्रीमंत मालक आणि त्याचा आदमखोर नोकर

या कोठीत पंढेर नसताना पूर्ण ताबा होता त्याच्या नोकराचा – सुरेंद्र कोहली. पंढेरच्या ओळखीचे अनेक पोलीस अधिकारी या कोठीत ये–जा करीत असल्याच्या चर्चा पुढे तपासात उघड झाल्या, त्यामुळे प्रारंभी पोलिसांनी या कोठीकडे जाणूनबुजून दुर्लक्ष केल्याचा संशय अधिक घट्ट झाला. पंढेरने इलाहाबाद उच्च न्यायालयात जाऊन स्वतःवरचा तपास “दाबण्याचा” प्रयत्न केला, पण कोर्टाने तपास सुरू ठेवण्याचे स्पष्ट आदेश दिले.

पायलच्या फोनने दिला धागा

२६ डिसेंबर २००६ रोजी पायलचा मोबाईल फोन अचानक सुरू झाला, हा तपासातील निर्णायक क्षण ठरला. एका रिक्षाचालकाकडे हा फोन सापडला; त्यात असलेल्या एअरटेल सिमचा IMEI ट्रॅक करताना पोलिसांना हा नंबर थेट सुरेंद्र कोहलीपर्यंत आणि त्याचा पत्ता – D–5, सेक्टर ३१, निठारी – पर्यंत पोहोचला. त्या वेळी कोहली आपल्या मूळ गाव अल्मोरा येथे होता; पंढेरचा ड्रायव्हर सतपाल त्याला कारने परत नोएडाला घेऊन आला, आणि तेथून पुढे या प्रकरणाचा भीषण चेहरा उघडा पडत गेला.

नाल्यातून सापडलेले कंकाल आणि १७ मुंडके

२९ डिसेंबर २००६ रोजी, दोन हरवलेल्या मुलींचे वडील आणि स्थानिक रहिवासी संघटनेचे अध्यक्ष मिळून D–5 कोठीजवळील नाल्याजवळ शोधमोहीम सुरू केली. नाल्यातील कचऱ्यातून त्यांना एका प्लास्टिक पिशवीतून दोन पायांच्या हाडांचे कंकाल सापडले; काही क्षणांतच तिथे लोकांचा प्रचंड जमाव जमा झाला, फोटो हातात घेऊन आपल्या हरवलेल्या मुलांना शोधणारे पालक तिथे आक्रोश करत उभे होते. दुसऱ्या दिवशी पोलिसांनी आणि सफाई कर्मचाऱ्यांनी नाला पूर्ण साफ केला, आणि त्यातून लहान मुलांच्या हात–पायांचे, गुडघ्याखालच्या भागांचे अनेक अवयव आणि एकूण १७ मुंडके बाहेर आले, ज्यामुळे संपूर्ण देश स्तब्ध झाला.

पोलिसांवर कारवाई आणि नवी तपास टीम

दोन वर्षे तक्रारींकडे दुर्लक्ष करणाऱ्या नोएडा पोलिसांवर एकाच वेळेस प्रचंड जनदबाव आणि राजकीय दबाव निर्माण झाला. ज्यांच्या कार्यकाळात ही मुले गायब झाली आणि कुठलीही ठोस कारवाई झाली नाही, असे पोलिस अधिकारी–कर्मचारी निलंबित करण्यात आले व नवी तपास टीम नेमण्यात आली. उत्तर प्रदेश सरकारने आणि केंद्राने वेगवेगळ्या चौकशी समित्या नेमून, पोलिसांची भूमिका आणि झालेल्या दुर्लक्षाची चौकशी सुरू केली.

सुरेंद्र कोहलीची थरारक कबुली

सुरुवातीचे काही दिवस सुरेंद्र कोहली पूर्णपणे गप्प राहिला; पण मुलांच्या अवयवांचे ढीग आणि कुटुंबीयांचा दबाव पाहून अखेर तो तुटला. पायलबाबत तो म्हणाला की, ७ मेच्या दिवशी त्यानेच तिला “नवीन पार्टी” भेटवण्याच्या बहाण्याने कोठीत बोलावलं, चहा दिला आणि ती निष्काळजी झाली तेव्हा दुपट्ट्याने गळा आवळून तिचा खून केला, नंतर तिचे “तुकडे” करून नाल्यात फेकले. मुलांबाबत त्याची कहाणी आणखी विकृत होती – काही मुलांना त्याने मिठाई, कामाची ऑफर किंवा “मॅडम बोलावत आहेत” अशा बहाण्यांनी आत बोलावलं, गळा आवळून मारलं, काही प्रकरणांमध्ये मृतदेहावर लैंगिक अत्याचाराचा प्रयत्न केला व नंतर शरीराचे अवयव कापून नाल्यात टाकले.

“आदमखोर”समोर थरथरलेले तपास अधिकारी

कोहलीच्या या शांत, निर्विकार पद्धतीने केलेल्या कबुलीजबाबाने अनुभवसंपन्न तपास अधिकारीसुद्धा कोसळले. एका लहान मुलीचा खून, मृतदेहाशी लैंगिक अत्याचाराचा प्रयत्न आणि त्यानंतर केलेलं भयंकर शवविभाजन याबाबत तो ज्या थंडपणे तपशील देत होता, ते ऐकून पोलिसांना चौकशीदरम्यान खोलीबाहेर जाऊन स्वतःला सावरावं लागलं. पुढील काही दिवसांत त्याने एकामागून एक १५ मुलांचे फोटो पाहून ओळख पटवत, प्रत्येकाच्या खूनाची कबुली दिली, आणि D–5 कोठीला “हाऊस ऑफ हॉरर्स” ही उपाधी मिळाली.

CBI तपास, फॉरेन्सिक आणि मानसिक आरोग्याचा प्रश्न

जानेवारी २००७ मध्ये हा केस केंद्रीय तपास संस्था (CBI) कडे वर्ग करण्यात आला. गुजरातमधील गांधीनगर येथे कोहली व पंढेर यांचे नार्को आणि इतर मानसशास्त्रीय चाचण्या घेण्यात आल्या; उत्तर भारतात त्यांच्या गावातील नातेवाईकांशी चौकशी करून त्यांचा भूतकाळ, वागणूक आणि शक्य मानसिक विकृती शोधण्याचा प्रयत्न झाला. फॉरेन्सिक अहवालानुसार, कोहलीला स्वतःबद्दल “तो नामर्द आहे” अशी तीव्र ग्रंथी होती, त्याला स्वप्नांमध्ये एका पांढऱ्या साडीतल्या स्त्रीची प्रतिमा त्रास देत असे, आणि त्याच्या विकृतीला या स्वप्नांनी, एकटेपणाने आणि दडपलेल्या हिंस्रतेने अधिक भयानक रूप दिलं.

पंढेरची भूमिका – प्रश्न अजूनही अनुत्तरित

तपास सुरू असतानापासूनच एक प्रश्न सतत उपस्थित केला जात होता – एका श्रीमंत मालकाच्या कोठीत, त्याच्या उपस्थितीत किंवा अनुपस्थितीत, इतक्या मुलांचा खून होतो, त्यांच्या शरीराचे अवयव नाल्यात फेकले जातात, आणि मालकाला काहीच कळत नाही? प्रारंभीच्या पोलिस डायरीमध्ये कोहलीने कथितपणे कबूल केलं होतं की काही प्रकरणांत पंढेर आधी मुलांवर लैंगिक अत्याचार करत असे आणि नंतर “शरीर हटवण्याची” जबाबदारी कोहलीवर सोपवीत असे, असा दावा काही जुन्या वकिलांनी व पत्रकारांनी पुढे केला. मात्र CBIच्या चार्जशीटमध्ये मुख्य भर कोहलीच्या कबुलीजबाबांवर ठेवण्यात आला, आणि पोलिसांची पहिली डायरी “चुकीची, अपूर्ण” म्हणून बाजूला सारण्यात आल्याचा आरोप वर्षानुवर्षे न्यायालयीन वर्तुळात चर्चेत राहिला.

मृत्युदंड, स्थगिती आणि लांबणारा न्याय

कोहलीला एकूण १६ खुनांपैकी अनेक प्रकरणांत विशेष CBI न्यायालयांनी मृत्युदंड ठोठावला, आणि २०११ मध्ये सुप्रीम कोर्टानेही एका प्रकरणात हा मृत्युदंड कायम ठेवत त्याला “सीरियल किलर” म्हणत “रेअरेस्ट ऑफ द रेअर” केस म्हटलं. २०१४ मध्ये त्याच्या दया याचिका फेटाळून, फाशीची तारीखही ठरवली गेली होती; पण दया याचिका निकाली काढण्यास झालेल्या विलंबाच्या कारणावरून २०१५ मध्ये इलाहाबाद हायकोर्टाने हा मृत्युदंड जन्मठेपेत रूपांतरित केला, तरी दोषी ठरवणं कायम राहिलं.

२०२३: हायकोर्टाची धक्का देणारी निर्दोष मुक्तता

१६ ऑक्टोबर २०२३ रोजी इलाहाबाद हायकोर्टाने निठारी प्रकरणातील १२ खटल्यांमध्ये सुरेंद्र (सुरिंदर) कोहली आणि मनिंदर सिंग पंढेर, दोघांनाही निर्दोष मुक्त केलं. न्यायालयाने स्पष्ट शब्दांत म्हटलं की, प्रॉसिक्युशन त्यांच्या विरोधातील गुन्हे “बियॉन्ड रिझनेबल डाऊट” सिद्ध करू शकले नाही, कबुलीजबाब स्वेच्छेचा वाटत नाही आणि तपासात गंभीर त्रुटी आहेत; पंढेरला त्यानंतर सर्व प्रकरणांतून सुटका मिळाली आणि त्याची तुरुंगातून मुक्तता झाली.

२०२५: सुप्रीम कोर्टानेही दिला अंतिम दिलासा

२०२५ मध्ये सुप्रीम कोर्टाने इलाहाबाद हायकोर्टाच्या या निर्णयावर आलेल्या अपीलांनाही फेटाळून, कोहली आणि पंढेर यांच्या निर्दोष मुक्ततेला अंतिम शिक्का मारला. सुप्रीम कोर्टाने “गंभीर संशय हा पुराव्याचा पर्याय नाही”, “तपासात झालेल्या निष्काळजीपणाने आणि विलंबाने संपूर्ण केसच भ्रष्ट झाली” असे कडक शब्द वापरत, कोहलीचा शेवटचा उरलेला दोषसिद्धी आदेश रद्द केला आणि “इतर कोणत्या प्रकरणात नसेल तर” त्याला मुक्त करण्याचे आदेश दिले; जवळपास १९–२० वर्षे तुरुंगात घालवल्यानंतर कोहली बाहेर आला.

आजचा निठारी: “Who killed our children?”

कोहली आणि पंढेर यांच्या निर्दोष मुक्ततेनंतर निठारीतील पालकांच्या मनात एकच प्रश्न घुमतो – “आमच्या मुलांना मग मारलं कोणी?” सुप्रीम कोर्टाने कायदेशीर दृष्ट्या त्यांना दोषमुक्त मानलं, पण नाल्यातून बाहेर आलेले ६२७ अवयव, १६ मुलांचे गायब होणे, आणि त्या काळात झालेल्या तपासातील घोळ यांचं उत्तर आजही कोणत्याच अधिकृत कागदात, कोणत्याच भाषणात स्पष्ट दिसत नाही; हेच या केसचं सर्वात मोठं जखमी सत्य आहे.

आपण काय शिकलो?

निठारी हा फक्त एका “कथित सीरियल किलर”चा, किंवा एका श्रीमंत मालकाच्या कोठीचा किस्सा नाही – हा भारतीय गुन्हे न्यायव्यवस्थेच्या संपूर्ण साखळीतील प्रत्येक कमकुवत कडीचा उघडपणे झालेला रिपोर्ट कार्ड आहे. गरीबांचा आवाज पोलीस ठाण्यातच दाबला गेला, तपासात पुरावे व्यवस्थित गोळा न झाल्याने आज न्यायालयाला आरोपी मुक्त करावे लागले, आणि शेवटी नाल्यात सापडलेल्या हाडांना “कायद्याने ओळख” देणं देखील अपूर्णच राहिलं – अशा प्रत्येक पायरीवर आपण कुठेतरी नागरिक म्हणूनही, सिस्टम म्हणूनही अपयशी ठरलो, हे नाकारता येत नाही.

न्यायालयीन भाषेत, “संशय लाभ आरोपीला” – हा नियम न्यायाचा मूलाधार आहे; पण निठारीसारख्या प्रकरणात हा लाभ देताना, त्या १६ घरांमधील रिकाम्या भिंती, अजूनही कपाटात सांभाळून ठेवलेले शाळेचे फोटो, आणि दरवर्षी दिवाळीत दाराकडे बघणारे डोळे यांचाही विचार करायला हवाच. आज कोहली आणि पंढेर कायदेशीरदृष्ट्या दोषमुक्त असतील; पण निठारीच्या गल्लीतील पालकांसाठी “न्याय” हा शब्द अजूनही प्रश्नचिन्हच आहे – भविष्यात प्रत्येक हरवलेल्या मुलाच्या केसकडे पाहताना, पोलीस आणि न्यायव्यवस्थेने ही जखम लक्षात ठेवली नाही, तर कदाचित पुढचा निठारी आपल्या घराजवळच उभा राहिल, हेच या कथेचं सर्वात कठोर आणि अस्वस्थ करणारे सावध करणारे वाक्य ठरते.