Real Crime Story: श्रद्धा वालकर हत्याकांड – लिव्ह‑इन, प्रेम आणि 35 तुकड्यांची थरारक कहाणी

दिल्लीतील महरौली–छतरपूर परिसरात मे 2022 मध्ये घडलेलं श्रद्धा वालकर हत्याकांड हे देशाला हादरवून टाकणारं प्रकरण ठरलं. लिव्ह‑इन रिलेशनशिप, तुटलेले कौटुंबिक संबंध, नात्यातील हिंसा आणि नंतर मृतदेहाचे तुकडे करून जंगलात फेकणे – या सगळ्यामुळे या केसने समाज, मीडिया आणि न्यायव्यवस्थेचे लक्ष वेधून घेतले.

वसई–पालघर ते दिल्ली : एका मुलीचा प्रवास

श्रद्धा वालकर ही वसई/पालघर परिसरातील मध्यमवर्गीय कुटुंबातून आलेली, २० च्या दशकातील तरुणी. कॉल सेंटरमध्ये नोकरीसाठी ती मुंबईला आली आणि तिथेच तिची ओळख आफताब अमीन पूनावाला याच्याशी झाली; दोघे कॉल सेंटरमध्ये काम करत असताना जवळ आले आणि नंतर रिलेशनशिपमध्ये गेले, अशी माहिती नंतर समोर आली.

कुटुंबाच्या विरोधाला न जुमानता श्रद्धाने लिव्ह‑इनचा निर्णय घेतला आणि हळूहळू आई‑वडील, भाऊ यांच्याशी तिचा संपर्क कमी होत गेला. कुटुंबियांच्या मते, श्रद्धा वारंवार घरच्यांच्या विरोधाला “माझं जीवन, माझा निर्णय” असे उत्तर देत होती, तर घरच्यांना तिच्या नात्याबद्दल गंभीर चिंता होती.

नात्यामधील तणाव आणि हिंसेचे आरोप

रिपोर्ट्सनुसार, श्रद्धा‑आफताब यांच्या नात्यात सुरुवातीपासूनच भांडणं, वाद आणि कधीकधी मारहाणीचे प्रसंग होत असल्याचे मित्रांनी आणि कुटुंबाने नंतर सांगितले. मित्रांच्या मते, श्रद्धाने काही वेळा “तो मला मारतो, पण बदलण्याचं वचन देतो” अशा स्वरूपाची तक्रार केली होती, मात्र प्रत्येक वेळी ती त्याच्याकडे परत जायचा निर्णय घेत असे.

कौटुंबिक मतभेद, आर्थिक ताण आणि भविष्यातील अनिश्चितता यामुळे हे नातं अधिकच टॉक्सिक होत गेले; त्यातच श्रद्धाची आई आजारी आणि नंतर दिवंगत झाल्याने तिची मानसिक आणि भावनिक अवस्था आणखी कमजोर झाली, असा अंदाज व्यक्त केला जातो.

दिल्लीला स्थलांतर आणि हत्येची रात्र

मे 2022 मध्ये हे कपल मुंबई सोडून दिल्लीला आले आणि महरौलीच्या छतरपूर भागात एका भाड्याच्या फ्लॅटमध्ये राहायला लागले. पोलिसांच्या मते, 18 मे 2022 रोजी दोघांमध्ये पुन्हा एकदा मोठा वाद झाला आणि या वादात आफताबने श्रद्धाचा गळा आवळून तिचा खून केला, असा आरोप आहे.

चार्जशीटनुसार, खून केल्यानंतर आफताबने मृतदेह फ्लॅटमध्येच ठेवला, आणि त्यानंतर काही दिवसांत बाजापरून मोठा फ्रिज, प्लास्टिकच्या पिशव्या आणि केमिकल्स आणून, मृतदेहाचे तुकडे करून ते फ्रीजरमध्ये ठेवले, अशी माहिती तपासात समोर आली.

मृतदेहाचे तुकडे, फ्रिज आणि महरौलीचे जंगल

पोलिसांच्या चौकशीत आणि नंतरच्या चार्जशीटमध्ये असा आरोप आहे की आफताबने श्रद्धाच्या शरीराचे तुकडे (मीडिया रिपोर्ट्सनुसार सुमारे 35) करून वेगवेगळ्या पिशव्यांमध्ये भरून फ्रीजरमध्ये ठेवले. काही आठवड्यांच्या कालावधीत तो रात्री उशिरा महरौली जंगल आणि आसपासच्या भागात जाऊन हे तुकडे टप्प्याटप्प्याने फेकत होता, ज्यामुळे पुरावे जमवणे अधिक अवघड झाले.

नोव्हेंबर 2022 मध्ये दिल्ली पोलिसांनी महरौली जंगल परिसरातून मानवी हाडांचे अनेक तुकडे आणि इतर वस्तू जप्त केल्या; हे तुकडे श्रद्धाचे असल्याची खात्री करण्यासाठी डीएनए तपासही करण्यात आला, असे वृत्त आहे.

गुन्हा उघडकीस कसा आला?

श्रद्धाचा कुटुंबीयांशी संपर्क पूर्णपणे बंद झाल्यानंतर तिच्या वडिलांना संशय आला आणि त्यांनी मुंबई/पालघर पोलिसांकडे तक्रार केली. मोबाईल लोकेशन, सोशल मीडिया अ‍ॅक्टिव्हिटी आणि इतर तपासातून पोलिसांना कळाले की श्रद्धा शेवटची दिल्लीतील महरौली भागात आफताबसोबत राहत होती.

दिल्ली पोलिसांनी आफताबला चौकशीसाठी ताब्यात घेतलं. सुरुवातीला त्याने वेगवेगळ्या गोष्टी सांगितल्या, पण नंतर चौकशीत त्याने श्रद्धाचा खून केल्याचं आणि मृतदेहाचे तुकडे करून जंगलात टाकल्याचं मान्य केल्याचा दावा पोलिसांनी केला आहे. मात्र न्यायालयीन प्रक्रियेत तोंडी कबुलीपेक्षा जास्त महत्त्व दस्तऐवजी, फॉरेन्सिक आणि डिजिटल पुराव्यांना असतं, हे स्वतः न्यायालयांनी स्पष्ट केलं आहे.

चार्जशीट, कारागृह आणि चालू ट्रायल

दिल्ली पोलिसांनी या प्रकरणात विस्तृत चार्जशीट दाखल केली. सुरुवातीची चार्जशीट सुमारे 6,600 पानांची असल्याचं सांगितलं गेलं, ज्यात फॉरेन्सिक रिपोर्ट्स, डीएनए चाचण्या, इलेक्ट्रॉनिक पुरावे, साक्षीदारांचे जबाब इत्यादींचा समावेश आहे.

आफताब अमीन पूनावाला याला भारतीय दंड संहितेच्या कलम 302 (खून) आणि 201 (पुरावे नष्ट करणे) अंतर्गत आरोपी ठरवण्यात आले असून, तो दिल्लीतील तिहार कारागृहात न्यायालयीन कोठडीत आहे. जून 2023 पासून विशेष फास्ट ट्रॅक कोर्टात खटल्याची सुनावणी सुरू असून, 200 पेक्षा अधिक साक्षीदारांपैकी मोठ्या प्रमाणावर साक्षीदारांची तपासणी पूर्ण झाली, तरी काही महत्त्वाच्या साक्षीदारांचे जबाब व जिरह अद्याप सुरू असल्याचं कोर्टाच्या नोंदींवरून दिसतं.

2024 मध्ये आफताबने ट्रायल महिन्यात फक्त दोनच दिवस घेण्याची मागणी करत अर्ज केला होता; पण साकेत येथील विशेष न्यायालयाने ही मागणी फेटाळून लावत “हा खटला जाणीवपूर्वक लांबवण्याचा प्रयत्न दिसतो” असे स्पष्ट निरीक्षण नोंदवले. त्यामुळे ट्रायल वेगाने पूर्ण करून शक्य तितक्या लवकर निकाल देण्यावर आता विशेष भर दिला जात आहे.

समाजाला धक्का देणारा केस

या प्रकरणाने देशात अनेक गंभीर प्रश्न पुन्हा समोर आणले –

• लिव्ह‑इन रिलेशनशिपमधील महिलांची सुरक्षितता,

• नात्यातील सततच्या हिंसेकडे आणि रेड‑फ्लॅग्सकडे दुर्लक्ष,

• मुलं‑मुलींनी पूर्णपणे कुटुंबापासून दूर जाऊन भावनिक व आर्थिकदृष्ट्या एका व्यक्तीवर अवलंबून राहण्याचे धोके.

मीडिया रिपोर्ट्स आणि सोशल मीडियावरील चर्चांमधून दिसून आले की, श्रद्धाने काही वेळा मारहाण आणि भीतीबद्दल मित्रांना सांगितलं होतं; तरीही परिस्थितीतून बाहेर पडण्यासाठी तिला पुरेसा आधार मिळाला नाही, हा मुद्दा समाजासाठी चिंतनाचा विषय ठरला.

काही महत्त्वाचे धडे

या संपूर्ण प्रकरणातून काही धडे स्पष्ट दिसतात, ज्यावर प्रत्येक वाचकाने स्वतःसाठी आणि आपल्या आसपासच्या लोकांसाठी गंभीरपणे विचार करायला हवा:

1. हिंसा ही “लहान मतभेद” नसतात
   पार्टनर वारंवार मारहाण करतो, धमक्या देतो, अपमान करतो – तर हे “रिलेशनशिपमध्ये होतं” म्हणून नॉर्मल मानणं धोकादायक ठरू शकतं. अशा वेळी तात्काळ मदत मागणं, कुटुंब/मित्रांकडे किंवा समुपदेशकांकडे जाणं आवश्यक आहे.

2. पूर्ण अवलंबित्व टाळा
   भावनिक आणि आर्थिक दोन्ही बाजूंनी एकाच व्यक्तीवर पूर्ण अवलंबून राहिलं, आणि तीच व्यक्ती कंट्रोलिंग किंवा हिंसक निघाली, तर बाहेर पडणं खूप कठीण होतं.

3. कुटुंब आणि मित्रांचा इशारा दुर्लक्षित करू नका
   अनेक वेळा आपल्याला प्रेमात दिसत नाही ते धोके बाहेरच्या लोकांना आधी दिसतात. त्यांचा आवाज पूर्णपणे बंद करून टाकण्याऐवजी, तो किमान गंभीरपणे ऐकण्याची गरज आहे.

4. फक्त भावना नाही, पुरावेही महत्त्वाचे
   समाजाच्या नजरेत कोण दोषी आहे हे एक, पण न्यायालयाला ठोस पुरावे लागतात – डीएनए, डिजिटल रेकॉर्ड्स, साक्षीदारांचे जबाब. म्हणून गुन्ह्यांबाबत भावना आणि कायदेशीर प्रक्रिया याचा समतोल समजून घेणंही तितकंच महत्त्वाचं आहे.

शेवटचा प्रश्न ?

श्रद्धा वालकरच्या आयुष्यात वेगवेगळ्या टप्प्यांवर जेव्हा हिंसा, भीती आणि असुरक्षिततेचे संकेत दिसत होते, तेव्हा जर कुटुंब, मित्र किंवा सिस्टीमने अधिक ठाम आणि लवकर हस्तक्षेप केला असता – तर आजचा शेवट टाळता आला असता का, हा प्रश्न प्रत्येकाने स्वतःला विचारायला हवा. आपल्या आसपास अशा परिस्थितीत अडकलेल्या कोणाला आपण वेळेत हात देऊ शकतो का, हीच या कहाणीची खरी कसोटी आहे.