Real Crime Story : मद्रास हादरवणारा ‘ऑटो शंकर’ : एक ऑटो रिक्षा ड्रायव्हर कसा झाला सिरीयल किलर?

साध्या ऑटोचालकातून बेकायदेशीर दारूचा खेळ

सत्तरच्या दशकात गौरी शंकर चांगल्या उपजीविकेच्या शोधात मद्रासला आला. छोटे‑मोठे कामे करून अखेर तो ऑटो रिक्षा चालवू लागला आणि रोज त्याच शहरात, त्याच रस्त्यांवर फेऱ्या मारू लागला.

त्या वेळी मद्रासमध्ये मद्यावर सरकारी बंदी होती. शहरभर तपास नाके उभारले गेले होते आणि पोलीस दारूच्या अवैध वाहतुकीवर पाळत ठेवत होते. एका रात्री मोठी पिशवी घेऊन घाईत ऑटोमध्ये बसलेला प्रवासी, पुढे पोलीस नाका आणि त्याच्या तोंडून निघालेली तक्रार – “रस्ता वळव, नाहीतर अडचण होते” – इथून शंकरच्या आयुष्यातला वळण सुरू झाला.

संशय आल्यानंतर शंकरने त्या माणसाला विचारलं, तर भीतभीत त्याने कबूल केलं की पिशवीत मद्याच्या बाटल्या आहेत. शंकरने रस्ता न बदलता, शांतीत बसायचा सल्ला दिला आणि जादा पैसे घेऊन तो तपास नाका चुकवत प्रवाशाला सुरक्षित ठिकाणी पोहोचवतो. त्या रात्रीनंतर त्याच्या डोक्यात एकच विचार फिरत राहिला – ऑटोचा वापर अवैध दारू वाहतुकीसाठी केला, तर पोलिसांचा संशय कमी राहील.

पेरियार नगरातील भट्टी आणि पैशाने विकत घेतलेलं संरक्षण

दारूबंदीमुळे काळ्या बाजारातील दर आभाळाला भिडले होते, पण लोकांचा रोष वाढताच सरकारने काही काळाने बंदी उठवली आणि अचानक काळ्या बाजाराचा खेळ कोसळला. परंतु या काळात शंकरने अवैध दारूच्या साखळीतील प्रत्येक टप्पा नीट पाहून ठेवला होता – माल कुठून येतो, कोणत्या घाटावर उतरतो, कोणत्या मार्गाने शहरात पोहोचतो, हे सर्व त्याला पाठ झाले होते.

बंदी पुन्हा लागू होताच शंकरने पेरियार नगर या मागास वस्तीत स्वतःची देसी दारू तयार करणारी भट्टी उभी केली. ऑटोचालकांच्या ओळखींचा वापर करून त्याने दारूचे वितरण सुरू केले आणि थोड्याच वर्षांत तो या भागातील अवैध मद्यव्यवहाराचा प्रमुख झाला.

या व्यवसायात त्याचा भाऊ मोहन आणि साथीदार सेल्वराज (सेल्वा)ही सहभागी झाले. दारूची सततची उपलब्धता आणि मोठ्या रकमा यांच्या जोरावर शंकरने स्थानिक पोलिसांना जवळ केले; त्यामुळे त्याच्या भट्ट्या आणि अड्डे सगळ्यांना माहित असूनही कारवाई होत नव्हती.

पेरियार नगर : दारूपासून देहविक्रीपर्यंत

पेरियार नगर ही गरिबी, गुन्हेगारी आणि दुर्लक्ष यांचा वास घेणारी झोपडपट्टी होती. अशा भागात शंकरला स्वतःसाठी सुरक्षित आसरा मिळाला आणि त्याने पुढचा, अजून काळा धंदा सुरू केला – देहविक्री.

कॉलेज परिसर, गर्दीचे थांबे, बाजारपेठा – इथे शंकरचे ऑटो फिरत असत. कधी स्वस्त प्रवासाचे आमिष, कधी धमकी, तर कधी थेट अपहरण – अशा मार्गांनी काही तरुण मुलींना पेरियार नगरमध्ये आणून दलदलीत ढकलले गेले. काहींना पैशाचा आणि नोकरीचा भ्रम दाखवला, तर अनेकांना मारहाण, बदनामीची धमकी देऊन या जाळ्यात अडकवण्यात आलं.

स्वतःभोवती राजकीय संरक्षणाचं कवच तयार करण्यासाठी शंकरने स्थानिक नेते आणि पोलीस अधिकार्‍यांनाही मुली पुरवण्याचा घाट घातला. पुढे याच संबंधांचा दबाव टाकण्यासाठी त्याने एक वही ठेवली – ज्यात अशा प्रभावशाली लोकांची नावे आणि त्यांच्यासोबत काढलेले फोटो नीट जपून ठेवले होते.

पडद्यावरच्या खलनायकाप्रमाणे जगायला लागलेला गुन्हेगार

गौरी शंकरला चित्रपटांची चटक होती. विशेषतः पडद्यावर दिसणारे खलनायक – त्यांची बोलण्याची ढब, मारहाणीची पद्धत, थंड डोळे – हे सर्व त्याला भुरळ घालायचं.

सिनेमा पाहताना तो नायकापेक्षा विलनकडे जास्त लक्ष देत असे आणि हळूहळू त्याच्यासारखं वागण्याची सवय अंगीकारू लागला. नाचगाण्याच्या ठिकाणी काळे चष्मे, हातात पेयाचा ग्लास आणि नृत्य करणाऱ्या मुलीकडे खिळलेली नजर – हा सीन जणू एखाद्या चित्रपटातून थेट बाहेर पडल्यासारखा. याच ठिकाणी त्याला भेटली “लिली” – एक नर्तिका, जी नंतर त्याच्या गुन्हेगारी आयुष्यातील भयंकर अध्यायाची केंद्रबिंदू ठरली.

लिलीचा अंत आणि जाळून मारलेलं प्रेम

लिलीच्या मोहात पडलेला शंकर तिला आपल्या जगात ओढून घेतो; काही काळ दोघे एकत्र राहतात, पण शंकरच्या हिंसक स्वभावामुळे आणि गुन्हेगारी वातावरणामुळे लिली त्रस्त होते. अखेर एका तरुणासोबत संधी साधून ती पळून जाते आणि दुसऱ्या ठिकाणी लपण्याचा प्रयत्न करते.

ही बातमी समजताच शंकर संतापाने पेटून उठतो. सेल्वा आणि इतरांना तो आदेश देतो – “इतर सगळं सोडा, आधी त्यांना शोधा.” काही तासांच्या शोधानंतर जवळच्या वसतिगृहात दोघेही सापडतात.

त्यानंतर घडलेलं दृश्य पाहून शंकरच्या साथीदारांच्याही अंगावर शहारा आला. शंकरने लिलीला बेदम मारहाण केली, तोपर्यंतच ती श्वास घेणं थांबवत नाही. त्या नंतर तिच्या प्रियकरावर त्याने केरोसिन ओतून त्याला जिवंत जाळून ठार केलं आणि त्याचे अवशेष समुद्रात फेकून दिले. लिलीचा मृतदेह मात्र पेरियार नगरमधील एका भिंतीत चुन्यात गाडला गेला – पुढे हीच भिंत सत्य बाहेर काढणारी ठरली.

लॉजमधले तीन तरुण आणि भिंतीत बंदिस्त झालेल्या आणखी लाशा

लिलीच्या प्रकरणानंतर ऑटो शंकर अधिकच बेफिकीर झाला होता. जो त्याला विरोध करेल, त्याचा शेवट ठरलेलाच – असा त्याचा मनोदय झाला.

आयबी रोडवरील त्याच्या दुसऱ्या ठिकाणी एकदा तीन तरुण राहायला आले. त्यांनी दिवसभर मुलींना सोबत घेऊन फिरायला नेण्याची हट्टाची मागणी केली; सेल्वा आणि मोहनने नकार दिल्यावर ते भांडायला, हातापायीवर उतरले.

गोंधळ वाढल्यावर तिथे शंकर स्वतः पोहोचला. त्याच्या आणि साथीदारांच्या हल्ल्याने त्या तिघांचा जागीच जीव गेला. नंतर त्यांच्या मृतदेहांना ऑटोमध्ये टाकून पेरियार नगरला आणलं गेलं आणि तिथल्याच एका भिंतीत चुनून टाकलं गेलं. अशा या काँक्रीट कबरींनी शंकरला फक्त दारू तस्कर किंवा स्थानिक गँग लीडर न ठेवता साखळीखून करणारा गुन्हेगार ठरवलं.

दहेजाची सावली, नऊ गायब मुली आणि दिव्या

त्या काळात हुंड्याच्या प्रथेमुळे अनेक मुली घरात ओझ्यासारख्या पाहिल्या जात. काही ठिकाणी त्यांना विकून टाकायची पद्धत होती, तर काही प्रकरणात “मुलगी कोणासोबत पळून गेली” असे कारण देऊन तक्रारी दाबल्या जात. त्यामुळे एका भागातून एकाच वेळी नऊ मुली बेपत्ता झाल्याची माहिती मिळूनही सुरुवातीला तपासात ढिलाईच दिसली. पण नंतर लोकांचा आवाज वाढू लागला आणि संशय थेट ऑटो शंकरकडे वळू लागला.

याच सुमारास गुजरातहून शिक्षणासाठी मद्रासला आलेली दिव्या, एका रात्री वसतिगृहाकडे परतताना शंकरच्या लोकांच्या हातात सापडली. रिक्षात बसवून तिला वेगळ्या दिशेने नेलं जाऊ लागलं; वातावरण आणि बोलण्याची भाषा पाहून दिव्याला काहीतरी बिनसलंय, हे लक्षात आलं. तिने विरोध केला तेव्हा तिच्यावर जबरदस्तीचा प्रयत्न सुरू झाला.

एक वळण घेताना दिव्याने जिवावर उदार होऊन स्वतःला झटका देत रिक्षातून उडी मारली आणि रक्तबंबाळ अवस्थेत जवळच्या पोलीस चौकीकडे पळाली. पाठलाग करणारे गुंड तिला पकडण्याच्या आतच चौकीतील हवालदाराने तिला आत खेचून घेतलं. तक्रार नोंदवताना दिव्याने सांगितलं – तिला त्या लोकांची नावे माहीत नाहीत, पण ते वारंवार एकच नाव घेत होते: “ऑटो शंकर”. हा ऑटो शंकर नावाचा गुन्हेगार पहिल्यांदा अधिकृत पोलीस नोंदीत आला तो हाच क्षण.

सत्ताबदल, विशेष तपास पथक आणि भिंतीतून बाहेर आलेले सांगाडे

दिव्याच्या प्रकरणातही सुरुवातीला शंकरचे राजकीय आणि पोलिसी संबंध त्याच्या कवचासारखे काम करत राहिले. पण काही महिन्यांतच राज्यात सत्ता बदलली; नवीन सरकारने मद्रासमध्ये नवीन प्रशासक नेमला आणि दिव्याच्या आई‑वडिलांनी थेट त्यांच्याकडे धाव घेत न्याय मागितला.

नव्या प्रशासकाने ऑटो शंकरविरुद्ध विशेष तपास पथक उभारण्याचे आदेश दिले. या पथकात असलेले कॉन्स्टेबल आरी – जे पेरियार नगरजवळ राहत होते – शंकरच्या हालचालींची चांगली माहिती ठेवून होते. त्यांच्या सूचनेनुसार पोलिसांनी शंकरचा नातेवाईक एल्डिन याला अटक करून चौकशीदरम्यान कठोर मारहाण केली; शेवटी एल्डिन खचला आणि भिंतींच्या मागे दडलेलं सत्य उघड करू लागला.

त्यानुसार पेरियार नगरमध्ये मोठी छापा मोहीम राबवण्यात आली. काही भिंती पाडल्यावर आतून एकामागोमाग सहा सांगाडे बाहेर आले. संपूर्ण शहर हादरलं; दुसऱ्या दिवशीच्या वर्तमानपत्रांच्या मथळ्यांमध्ये “ऑटो शंकर” हे नाव लाल शाईत झळकत होतं.

अटक, कबुलीजबाब आणि तुरुंगातून पलायन

सांगाडे बाहेर आल्यानंतर ऑटो शंकरला अखेर ताब्यात घेतलं गेलं. तरीही त्याच्या चेहऱ्यावर भीती नव्हती, तर एक विचित्र हसू होतं, कारण त्याला माहिती होतं – त्याच्या वहीत अनेक मोठ्या लोकांची नावे आणि त्यांच्या सोबतचे फोटो आहेत. तपासादरम्यान काही राजकारणी आणि पोलीस अधिकाऱ्यांची नावे समोर आली, मात्र नंतर ती दडपली गेल्याची चर्चा आजही केली जाते.

न्यायालयात शंकरने मान्य केले की आपले गुन्हे त्याने अनेक चित्रपटांतील खलनायकांकडून पाहून आत्मसात केले. नऊ बेपत्ता मुलींचा मृत्यू झाल्याचंही त्याने उघडपणे सांगितलं. केस सुरू असतानाच आणखी एक धक्का बसला – मद्रास मुख्य तुरुंगातून काही कर्मचाऱ्यांच्या मदतीनं ऑटो शंकर पळून गेला. काही दिवस पोलिसांची धांदल उडाली आणि शहरात पुन्हा भीतीचं सावट तयार झालं.

शेवटचा पडदा : उडीसा, पुनर्रअटक आणि फाशी

फरारी जीवन मात्र फार काळ टिकू शकलं नाही. काही महिन्यांतच ऑटो शंकर उडीसा राज्यात सापडला आणि पुन्हा ताब्यात आला. भिंतीतून मिळालेले सांगाडे, पीडितांचे जबाब आणि स्वतः शंकरचे कबुलीजबाब या सगळ्यांच्या आधारे त्याच्यावरची बाजू कमकुवत पडत गेली.

न्यायालयाने गौरी शंकर उर्फ “ऑटो शंकर” याला मृत्युदंडाची शिक्षा सुनावली. त्याने राष्ट्रपतींकडे दयायाचिका दाखल केली, परंतु ती नाकारण्यात आली. अखेर 27 एप्रिल 1995 रोजी त्याला फाशी देण्यात आली आणि चेन्नईच्या रस्त्यांवर अनेक वर्षे फिरणारा “ऑटो शंकर”चा दहशतीचा काळ औपचारिकरीत्या संपला.

चेन्नईच्या न्यायालयीन नोंदींमध्ये आज “ऑटो शंकर” हे नाव एका संपलेल्या प्रकरणासारखं बंद आहे, पण पेरियार नगरच्या जुन्या गल्लीबोळांत त्याची सावली अजूनही दंतकथांसारखी फिरताना जाणवते, असं अनेक जण सांगतात. साध्या प्रवासी वाहनातून उभं राहिलेलं गुन्हेगारी राज्य, भिंतींमागे गाडलेल्या लाशा आणि राजकारण‑पोलीस यांचा खेळ – ऑटो शंकरची कथा फक्त एका अपराध्याची कहाणी नसून, समाज, व्यवस्था आणि मानवी लोभ यांचं भयावह आरसा बनून उभी राहते.