Madanapalle Ritual Murder: श्रद्धा की वेडेपणा? पालकांनीच केलेल्या दोन मुलींच्या हत्येचा थरकाप उडवणारा केस

आंध्र प्रदेशातील चित्तूर जिल्ह्यातील मादनपल्ले या शांतशीर शहराला २४ जानेवारी २०२१ च्या रात्री एका बातमीने गरगरून टाकलं. एक आदर्श, उच्चशिक्षित जोडपं – दोघंही प्राध्यापक – यांनी स्वतःच्या दोन तरुण मुलींना घराच्या आतच मारून टाकल्याची माहिती पोलिसांना मिळाली. आणि कारण? पालकांना ठाम विश्वास होता की कलियुग संपून दुसऱ्या दिवशी सत्ययुग सुरू होणार आहे आणि त्यादिवशी मुली मृतदेहातून पुन्हा जिवंत होऊन ‘शुद्ध’ रूपात परत येतील.

आदर्श कुटुंबाची बाह्य प्रतिमा

वि. पुरुषोत्तम नायडू आणि त्यांची पत्नी पद्मजा नायडू – दोघेही आंध्र प्रदेशात मानाचे शिक्षक. पुरुषोत्तम हे रसायनशास्त्राचे प्राध्यापक, तर पद्मजा विज्ञान शाखेतील एमएससी गोल्ड मेडलिस्ट आणि आयआयटी प्रवेशासाठी कोचिंग देणाऱ्या शाळेच्या प्रिन्सिपल.

मुली – आलेख्या (सुमारे २५–२७ वर्षे) आणि साई दिव्या (सुमारे २२ वर्षे) – दोघीही इंग्लिश मीडियम, पदवी/पदव्युत्तर शिक्षण करणाऱ्या, करिअरकडे वाटचाल करणाऱ्या.

घरात आर्थिक स्थैर्य, समाजात प्रतिष्ठा, आणि वर देवभक्त, नियमित पूजा-हवन करणारे पालक – बाहेरून पाहिलं तर हे कुटुंब कोणत्याही मध्यमवर्गीय भारतीयांसाठी ‘आदर्श’च.

श्रद्धा, अंधश्रद्धा आणि लॉकडाऊनचा परिणाम

नायडू कुटुंब भगवान शिवाचे कट्टर भक्त. घरात रोजच्या पूजा, विशेष प्रसंगी मोठ्या प्रमाणावर हवन, देवाला अर्पणे – हे सगळं वर्षानुवर्षे सुरू होतं.

कोविड लॉकडाऊननंतर मात्र या श्रद्धेला विचित्र कलाटणी मिळाल्याची नोंद तपासात आली. दोन्ही मुलींना त्यांनी बाहेरून परत बोलावून घेतलं, संपूर्ण कुटुंब नव्या घरात एकत्र राहू लागलं.

निरंतर एकत्र राहणं, महामारीचं टेन्शन आणि सतत धार्मिक, ज्योतिषीय आणि युगांताच्या गोष्टी – या सगळ्यामुळे घरात ‘कलियुग संपत आहे, सत्ययुग सुरू होणार’ हा विचार दिवसेंदिवस जास्त ठळक झाला.

मानसोपचारतज्ज्ञांच्या प्राथमिक अहवालानुसार, पद्मजा या दीर्घकाळ मानसिक आजाराने त्रस्त होत्या आणि त्यांचे धार्मिक, ‘दैवी संदेश’ संबंधित भ्रम कालांतराने पतीपर्यंत पोचले; याला ‘शेअर्ड डिल्यूजन डिसऑर्डर’ – म्हणजेच सामायिक भ्रम विकार – असं नाव दिलं जातं.

एका जणाचे भ्रम हळूहळू संपूर्ण कुटुंबाच्या मानसिक वास्तवात बदलतात, आणि बाहेरून पूर्ण सुशिक्षित दिसणारे लोकही त्यावर अंधविश्वास ठेवू लागतात.

हत्येच्या आधीचे तास: ‘महापूजा’च्या नावाखाली बंद दरवाजे

घटनेच्या आदल्या दिवशी, २३ जानेवारीला, पुरुषोत्तम आणि पद्मजाने आपापल्या संस्थांमध्ये काही दिवसांची रजा घेतली; कारण – घरात मोठा धार्मिक विधी आणि विशेष पूजा.

२४ जानेवारीच्या सकाळपासून शेजाऱ्यांना घरातून मंत्रोच्चार, भजनाचा आवाज ऐकू येत होता. धार्मिक कुटुंब असल्याने कोणीही त्याकडे वेगळ्या नजरेने पाहिलं नाही.

संध्याकाळी मात्र आतल्या घरात काहीतरी भयानक घडून गेलेलं होतं – ज्याची चाहूल बाहेर कुणालाच नव्हती.

घराच्या आतली रक्तरंजित रात्र

पोलीस नोंदीनुसार, घरातील एका परिचित मित्राला पुरुषोत्तम नायडूंनी संध्याकाळनंतर फोन करून सांगितलं की त्यांनी “अक्षम्य चूक” केली आहे.

पुढे त्यांनीच कबुली देत म्हटलं –

“आम्ही आमच्या दोन्ही मुलींना मारून टाकलं. उद्या सत्ययुग सुरू झाल्यावर त्या पुन्हा जिवंत होतील.”

मित्राने लगेच पोलिसांना माहिती दिली.

जेव्हा पोलिसांनी घरात प्रवेश केला, तेव्हा पूजाघराजवळच्या थरारक दृश्याने सर्वांनाच हादरवून सोडलं.

दोन्ही मुली – आलेख्या आणि साई दिव्या – रक्ताच्या थारोळ्यात पडलेल्या, त्यांच्या डोक्यावर डंबेलसारख्या बोथट वस्तूने मारलेले इतके जबरदस्त वार की जागीच मृत्यू झाला होता. काही वृत्तांनुसार त्रिशूलसदृश हत्यारही वापरले गेले होते.

दोघींना लाल साड्यांमध्ये गुंडाळलेले, आसपास पूजा-सामग्री पडलेली, केसांच्या बटा कापून देवाला अर्पण केल्याचे संकेत – सगळं मिळून हे कुठल्यातरी ‘यज्ञातील बलिदानासारखं’ चित्र तयार करत होतं.

घराच्या एका बाजूला पुरुषोत्तम आणि पद्मजा शांतपणे बसलेले आढळले.

पोलिसांनी विचारल्यावर पद्मजाने निर्विकार आवाजात सांगितलं –

“हो, मुली आम्हीच मारल्या. देवाने सांगितलं. त्या परत येणार आहेत.”

त्या वेळी दोघांचाच चेहरा, हालचाली आणि बोलणं हे एखाद्या ‘ट्रान्स’ अवस्थेतल्या माणसासारखं असल्याचं अधिकाऱ्यांनी नंतर माध्यमांना सांगितलं.

कोणाने कोणाला मारलं? – मानसोपचार अहवालातील वळण

प्रकरण उघड झाल्यानंतर सुरुवातीला दोन्ही मुलींची हत्या आई-वडिलांनी मिळून केल्याचं मानलं जात होतं.

मात्र नंतर विशाखापट्टणम येथील सरकारी मानसिक आरोग्य रुग्णालयात दोघांवर केलेल्या ‘सायकोमेट्रिक’ तपासणीत वेगळं चित्र समोर आलं.

डॉक्टर आणि तपास पथकाच्या माहितीनुसार, सखोल मनोविश्लेषणात असे संकेत मिळाले की धाकटी साई दिव्या ही पहिली बळी ठरली आणि तिची हत्या मोठी बहिण आलेख्याने केली.

त्यानंतर काही वेळाने पद्मजाने – स्वतःला ‘देवाची आज्ञा’ मिळाल्याच्या भ्रमात – मोठ्या आलेख्याची हत्या केली.

त्यामुळे तांत्रिकदृष्ट्या ‘आईने दोन्ही मुलींची हत्या केली’ ही सुरुवातीची धारणा बदलून “एक हत्या मुलीने, दुसरी आईने केली” असा निष्कर्ष मानसोपचार अहवालात नोंदवला गेला.

वडील पुरुषोत्तम यांचा या हिंसक कृतीत प्रत्यक्ष हात किती होता, याबाबत तपास यंत्रणा आणि डॉक्टर दोन्ही बाजूंनी वेगवेगळ्या थरांवर विश्लेषण करत राहिले.

मात्र ते पूर्णपणे निरपराध प्रेक्षक होते असेही कोणी म्हणू शकत नाही, कारण गुन्हा घडत असताना ते उपस्थित होते आणि गुन्ह्यानंतरही त्यांनीच परिचिताला फोन करून सगळी माहिती दिली.

मानसिक आरोग्य उपचार आणि न्यायिक प्रक्रिया

घटनेनंतर दोघांनाही प्रथम तुरुंगात रवान केलं गेलं; तिथल्या डॉक्टरांनी दोघांच्या वागणुकीत गंभीर भ्रम आणि मानसिक अस्थिरतेची चिन्हं पाहून त्यांना तिरुपती, नंतर विशाखापट्टणम येथील सरकारी मानसिक आरोग्य रुग्णालयात हलवण्याचा सल्ला दिला.

तिथे चार-सदस्यीय मानसोपचारतज्ज्ञांच्या पथकाने त्यांची तपशीलवार तपासणी केली.

प्राथमिक निष्कर्ष – पद्मजा कायमस्वरूपी मानसोपचार विकार (सायकोसिस, ग्रँडिओस भ्रम – स्वतःला देव मानणं, परकीय शक्तींचा आदेश मिळतो असं वाटणं) याने ग्रस्त आहेत; तर पुरुषोत्तम हे त्या भ्रमांचा प्रभाव घेणारे ‘सेकंडरी’ व्यक्ती, म्हणजेच त्यांनी पत्नीचे भ्रम आपले म्हणून स्वीकारले.

सार्वजनिकरीत्या उपलब्ध रिपोर्ट्सनुसार, या प्रकरणात अजून अंतिम निकाल, शिक्षा किंवा दोषमुक्तीबाबत कोणताही मोठा, ठाम अपडेट समोर आलेला नाही.

प्रकरण न्यायालयीन प्रक्रियेत आहे आणि दोघेही दीर्घकाळ मानसिक आरोग्य संस्थेत निरीक्षण आणि उपचाराखाली राहिले आहेत, अशी माहिती विविध बातम्यांतून मिळते.

स्थानिक पोलिसांनीही काही वर्षांपूर्वी दिलेल्या विधानात,

“त्यांच्यावर कोणती नेमकी चिकित्सा चालू आहे याची आरोग्य विभागाकडून सतत अधिकृत माहिती आम्हाला मिळत नाही; आम्ही तपास आणि सुनावणीच्या बाजूने काम करत आहोत,”

असं स्पष्ट केलं होतं.

‘शिक्षण असूनही अंधश्रद्धा’ – समाजासाठी आरसा

या प्रकरणाने देशभरात एक मोठा आणि अस्वस्थ करणारा प्रश्न उभा केला – केवळ उच्चशिक्षण, चांगली नोकरी आणि शहरी जीवनशैली असली की माणूस सुजाण, वैज्ञानिक दृष्टिकोनाचा होतोच, हे समजणं किती धोकादायक आहे?

मादनपल्ले प्रकरण ही केवळ एक पोलिस फाईल नाही; तो आरसा आहे – ज्यात आपल्या समाजाला स्वतःकडे पाहावं लागतं.

धर्म आणि श्रद्धेला जागा आहे, पण अंधश्रद्धा, ‘दैवी आदेश’, ‘काळी शक्ती’ वगैरे नावाखाली जर आपण स्वतःच्या विवेकाला बाजूला ठेवतो, तर सुशिक्षित माणूसही एका क्षणात क्रूर गुन्हेगार होऊ शकतो, हे या कुटुंबाने जगासमोर दाखवून दिलं.

आज इतकी वर्षं उलटून गेल्यावरही या हत्याकांडाची तपशीलवार माहिती वाचताना किंवा डॉक्युमेंटरी पाहताना अनेक वाचक-प्रेक्षक खोलवर हादरतात, स्वतःच्या कुटुंबाची, श्रद्धेची आणि मानसिक आरोग्याविषयीच्या समजुतीची गंभीरपणे परीक्षा घेतात.

हा केस आपल्याला वारंवार आठवण करून देतो – अंधश्रद्धा, मानसिक आजार आणि तुटलेली संवादशक्ती यांचा संगम जिथे होतो, तिथे नातेसंबंध कितीही घट्ट असले तरी सुरक्षित राहत नाहीत.