Meerut Blue Drum Murder Real Crime Story : पत्नी मुस्कान, प्रियकर साहिल आणि भारताला हादरवणारा मर्डर

प्रेम, लग्न आणि लंडन – सौरभची कथा

मेरठच्या ब्रह्मपुरी परिसरात राहणारा सौरभ राजपूत हा मर्चंट नेव्हीमध्ये होता. 2016 मध्ये मुस्कानशी प्रेमविवाह केल्यानंतर त्याने काही काळ नोकरी सोडून पूर्ण वेळ कुटुंबाला देण्याचा प्रयत्न केला, पण नंतर आर्थिक स्थैर्यासाठी परदेशात नोकरी स्वीकारली. लंडनमध्ये बेकरीत काम करत असताना तो दर महिन्याला अंदाजे 50,000 रुपये घरी पाठवत होता, असे कुटुंबीयांनी माध्यमांना सांगितले. सौरभच्या आईने कोर्टाबाहेर भावनिकपणे सांगितलं – “वो हर महीने पचास‑पचास हजार भेजता था, फिर भी उसे मार दिया” – मन हेलावून टाकणारी ही ओळ आता केसची ओळख बनली आहे.

मुस्कान – साहिल: जुनी ओळख, नवं नातं आणि नशेचा अड्डा

सौरभ परदेशात असताना मुस्कानची शाळेतील जुना वर्गमित्र साहिल शुक्लाशी पुन्हा ओळख झाली; सोशल मीडिया, रीयुनियन आणि नंतर प्रत्यक्ष भेटी. ही ओळख हळूहळू अफेअरमध्ये बदलली; साहिलचा मुस्कानच्या भाड्याच्या घरात ये‑जा सुरू झाली आणि दोघांनी एकत्र गांजा, ड्रग्ज, पार्टी हा रुटीन बनवला.

शेजाऱ्यांनी आणि घरमालकाने रात्री उशिरापर्यंत चालणाऱ्या या ये‑जा, भांडणं आणि नशेबद्दल सौरभच्या कुटुंबाला कळवलं.
सौरभने मुस्कानचा मोबाईल तपासल्यावर साहिलसोबतच्या चॅट्स, भेटी आणि अश्लील संवाद पाहून धक्का बसला; 2021 मध्ये त्याने घटस्फोटासाठी केसही केली होती, पण मुलगी पीहूच्या भविष्यासाठी नातेसंबंधाला अजून एक संधी देण्याचा निर्णय घेतला.

“I don’t care” – घर मोडणारी मानसिकता

कुटुंबीय आणि शेजाऱ्यांच्या मते, मुस्कानचा स्वभाव हळूहळू “मला काही फरक पडत नाही” या टोनकडे गेला. तिच्या हातावरच्या टॅटू‑स्टाइल “I don’t care” सारखी ओळ, घरातील जबाबदाऱ्या टाळणं, सासरकडच्यांशी भांडणं – हे सगळं सौरभवर मानसिक आणि आर्थिक दबाव वाढवत होतं.

साहिलच्या बाबतीत मात्र ती नरम, भावनिक आणि अतिनियंत्रक बनली. तिने साहिलला त्याच्या दिवंगत आईच्या नावाने 136 मेसेजेस पाठवले – “तुझी आई बोलते आहे, मुस्कानला कधी धोका देऊ नकोस, तिचं ऐक” – यामुळे साहिल पूर्णपणे तिच्या मानसिक पकडीत आला, असे तपासातून समोर आले.

परदेशातून कायम परतण्याचा निर्णय – आणि कटकारस्थानाची सुरूवात

2024 च्या शेवटी सौरभने मुस्कानला सांगितले की फेब्रुवारी 2025 पासून तो काही काळ भारतातच राहून कुटुंबासोबत स्थिर होऊ इच्छितो.
मुस्कानच्या दृष्टीने हे तिच्या “स्वैर, नशेबाज, प्रियकरासोबतचं आयुष्य” संपवणारं पाऊल होतं. याच काळात तिने डिप्रेशन‑अॅन्झायटीचा बहाणा करून डॉक्टरकडून स्लीपिंग पिल्सची प्रिस्क्रिप्शन घेतली. त्यावरून तिने स्वतः काही इतर स्ट्राँग औषधांची नावे लिहून मेडिकल स्टोअरकडून अधिक घातक गोळ्या मिळवल्या, असा आरोप चार्जशीटमध्ये नोंद आहे.

काही दिवसांतच कोंबडी कापण्यासाठी म्हणत दोन धारदार चाकू, उस्तरा, जाड पॉलीबॅग्ज, आणि नंतर निळा ड्रम व सीमेंट यांची खरेदी झाली – म्हणजे गुन्ह्यासाठी लागणारा जवळपास सर्व सामान प्लानिंगने विकत घेतलं गेलं होतं.

3 मार्च 2025: बेशुद्धी, वार आणि तुकडे

सौरभ फेब्रुवारीच्या शेवटी लंडनहून मेरठला परतला. एकदा त्याच्या ड्रिंकमध्ये मिसळलेला झोपेचा डोस त्याने योगायोगाने न पिता प्लॅन फसला, म्हणून 3 मार्च 2025 हा “फायनल दिवस” ठरवण्यात आला.

त्या दिवशी पीहूची परीक्षा संपल्यानंतर मुस्कानने तिला नानीकडे सोडले – घरात फक्त ती आणि सौरभ राहतील याची खात्री करून.
रात्री सौरभच्या आवडत्या कोफ्त्याच्या भाजीमध्ये मुस्कानने स्लीपिंग पिल्सचा जड डोस मिसळला; जेवणानंतर तो बेडवर गाढ बेशुद्ध पडला. यानंतर मुस्कानने साहिलला घरात बोलावले. तपासानुसार, साहिलने मुस्कानच्या हातात चाकू देऊन सांगितले की “पहिला वार त्याच्या हृदयावर तूच कर – वध तुलाच करायचा आहे.” दोघांनी मिळून सौरभच्या छातीवर सलग वार केले; ड्रग्जच्या प्रभावामुळे सुस्त असले तरी सौरभ काही क्षण अर्धवट शुद्धीवर आला, पण प्रतिकार करण्याची ताकद उरली नव्हती.

साहिलने त्याला ओढत बाथरूममध्ये नेलं आणि तिथे सौरभचे डोकं धडापासून वेगळं केलं, दोन्ही मनगट कापले आणि शरीराचे तुकडे केले.
तपास रिपोर्टनुसार, कापलेलं डोकं आणि हात पॉलीबॅगमध्ये भरले गेले, तर धड व इतर भाग बेडखालच्या स्टोरेजमध्ये ठेवण्यात आले – आणि त्या रात्री मुस्कान त्याच बेडवर शांत झोपली.

शैतानी रिती आणि “Devil’s Hour”

रात्री ३ वाजता – ज्याला अनेक पंथांमध्ये “Devil’s Hour” म्हटलं जातं – साहिल सौरभचे डोकं व हात घेऊन स्वतःच्या खोलीत गेला.
त्याच्या खोलीत लावलेल्या एका चित्रात मोठ्या शिंगांसह शैतान, उलटा पेंटाग्राम, 666 नंबर आणि रक्ताळलेले पंख दिसत होते; पोलिसांनी याला “डार्क वर्शिप”ची चिन्हं मानलं.

या वेळेस साहिलने सौरभचे डोकं या शैतानाच्या पायतळी ठेवून एकप्रकारचा काळा चढावा करण्याचा प्रयत्न केला, असा गंभीर आरोप आहे.
कापलेल्या हातांच्या तळहातातील रेघांमधले “भाग्य” शापात रूपांतरित होऊ नये म्हणून, तेही या विकृत रितीचा भाग बनवल्याची माहिती समोर आली. येथे सर्वात भीतीदायक गोष्ट म्हणजे – खून, तुकडे आणि पुरावे नष्ट करणे या सर्वाला “वध”, “चढावा”, “कर्मफल” अशा शब्दांनी स्वतःच्या नजरेत योग्य ठरवण्याचा प्रयत्न करण्यात आला.

निळा ड्रम, सीमेंट आणि ब्लीच – “परफेक्ट क्राईम”चा प्रयत्न

4 मार्चच्या सकाळी मुस्कानने स्वतः निळा प्लॅस्टिक ड्रम आणि नंतर सीमेंट विकत आणली. साहिलने ड्रममध्ये सीमेंटचा घोल करून त्यात सौरभचे कापलेले अवशेष टाकले, आणि वरून सीमेंटने ड्रम पूर्ण भरून झाकण घट्ट सील केले. यानंतर दोघांनी 10 किलो ब्लीच मागवून घरातील प्रत्येक कोपरा, बाथरूम, फ्लोअर आणि भिंती स्वच्छ केली, जेणेकरून रक्ताचा किंवा संघर्षाचा कोणताही पुरावा राहू नये. डिजिटल फॉरेन्सिक आणि चार्जशीटमध्ये या खरेदीच्या रेकॉर्डचा स्पष्ट उल्लेख आहे.

मृत पतीच्या पैशांतून “हनीमून टूर” आणि डिजिटल फसवेगिरी

याच दिवशी संध्याकाळी मुस्कान आणि साहिल सौरभच्या अकाउंटमधील पैशांचा वापर करून सुमारे 44,000 रुपयांची कॅब बुक करून शिमला‑मनाली‑कसोल ट्रिपवर गेले. तिथे केक, क्लब, होळी, नशा – सर्व काही एखाद्या “फुल ऑन हनीमून ट्रिप”सारखं दिसत होतं.

दरम्यान, सौरभच्या मोबाईलमधून त्याच्या कुटुंबीयांना मेसेज जात राहिले –
“मी हिमाचलला फिरायला आलोय”,
“होळी नंतर येतो”,
“इथे खूप थंडी आहे, म्हणून पीहूला आणलं नाही.”

काही फोटो जुनी काश्मीर ट्रिपचे होते, पण ते “नवीन” म्हणून पाठवले गेले, जेणेकरून लोकेशनमुळेही संशय येऊ नये. कॉल लॉग्स, लोकेशन आणि चॅट्स तपासल्यावर पोलिसांना कळलं की या काळात सौरभचा फोन वापरणारी व्यक्ती मुस्कान होती; सौरभ तर आधीच ड्रममध्ये सीमेंटखाली गाडलेला होता.

ड्रमचा दुर्गंध, मजूर आणि उघड झालेलं रहस्य

हिमाचल ट्रिपवर पैसे संपल्यावर 17 मार्चच्या सुमारास दोघे मेरठला परतले. घरमालकाने घर रिकामे करण्यास सांगितल्याने मुस्कानने लोडर आणि दोन मजूर बोलावले. तीने घरातला निळा ड्रम “कबाड आहे” म्हणून बाहेर काढायला सांगितला; पण ड्रम इतका जड होता की तो हलवणंही कठीण जात होतं. ड्रम हालवताना चुकून झाकण थोडं सरकलं आणि प्रचंड कुजका वास बाहेर आला; घाबरलेल्या मजुरांनी काम सोडून थेट पोलिसांकडे जाऊन तक्रार दिली.

पोलिसांनी घराचा पंचनामा करून ड्रम जप्त केला; तो दहा पोलिसांनी ओढत‑घासत गाडीत चढवला. पोस्टमॉर्टेम हाऊसमध्ये मशीनने कापल्यावर सीमेंटच्या थराखाली सौरभचे डोकं, दोन्ही हातांचे मनगट आणि इतर शरीराचे तुकडे दिसून आले. ओळख व पुढील तपासानंतर हे अवशेष सौरभ राजपूतचेच असल्याचे निश्चित झाले.

चार्जशीट, कलमे आणि न्यायालयीन प्रक्रिया

मेरठ पोलिसांनी या प्रकरणात सुमारे 1000 पानांची विस्तृत चार्जशीट न्यायालयात दाखल केली. यामध्ये 34 साक्षीदारांची जबाबं, डिजिटल फॉरेन्सिक, आर्थिक व्यवहार, खरेदी रेकॉर्ड्स आणि संपूर्ण कटकारस्थानाची टाइमलाइन आहे.

चार्जशीटमध्ये मुस्कान रस्तोगी आणि साहिल शुक्लावर भारताच्या नव्या फौजदारी संहितेअंतर्गत प्रमुख आरोप असे:

• BNS कलम 103(1) – खून (Murder).

• BNS कलम 105 – कटकारस्थान/कॉमन इंटेन्शन संदर्भातील तरतूद.

• BNS कलम 238(A) – पुरावा नष्ट करणे आणि तपास दिशाभूल करण्याचा गुन्हा.

• इतर सहाय्यकारी कलमे – गुन्हा लपवणे, आर्थिक फसवणूक इत्यादी संदर्भात.

सध्या केस मेरठच्या जिल्हा व सत्र न्यायाधीश अनुपम कुमार यांच्या न्यायालयात चालू आहे. एप्रिल 2026 पर्यंत सुमारे २२ साक्षीदारांची साक्ष नोंदवली गेली असून, मुस्कान आणि साहिल दोघांची क्रॉस‑एग्झॅमिनेशन (जिरह) कोर्टात झाली आहे. दोघेही सध्या न्यायिक कोठडीत आहेत; या केसचा अंतिम निकाल – म्हणजे दोष सिद्ध/निर्दोष, शिक्षा किती – हा अद्याप कोर्टाने जाहीर केलेला नाही.

सौरभची आई, फाशीची मागणी आणि आरोपी कुटुंबांची भूमिका

एप्रिल 2026 च्या सुनावणीत कोर्टात हजर मुस्कानसमोर सौरभची आई रेनू देवी कोसळून रडताना दिसली. तिने माध्यमांसमोर सांगितले –
“इन्हें फांसी दो, फांसी से कम कुछ नहीं… मेरे बेटे के हत्यारों को जिंदा रहने का हक नहीं.”

काही महिन्यांपूर्वी मुस्कानच्या आई‑वडिलांनीही पत्रकारांशी बोलताना स्वतःच्या मुलीपासून सार्वजनिकरित्या नातं तोडल्याचे सांगितले; “हम उसे बेटी नहीं मानते, उसे फांसी होनी चाहिए” अशी त्यांची प्रतिक्रिया होती. साहिलच्या कुटुंबानेही समाजिक दबावामुळे शहर सोडण्याची तयारी दाखवली असल्याच्या बातम्या आहेत.

मुस्कानचा जेलमधला बाळ आणि पीहूची कस्टडी

या प्रकरणादरम्यान मुस्कान रस्तोगी न्यायिक कोठडीत असतानाच गर्भवती झाली होती; डॉक्टरांनी तिची वैद्यकीय तपासणी करून जेल प्रशासनाला सूचित केले. जेल नियमांनुसार तिची बॅरक बदली करण्यात आली आणि आता या प्रकरणात जन्मलेलं बाळ पहिली सहा वर्षे आईसोबत तुरुंगातच राहणार असल्याची नोंद आहे.

दरम्यान, सौरभ आणि मुस्कानची मुलगी पीहू हिच्या कस्टडीवर दोन्ही कुटुंबांत तणाव आहे; “तिला सांगितलं आहे की तिचे आई‑वडील लंडनमध्ये आहेत” असे एका रिपोर्टमध्ये नातेवाईकाने सांगितले आहे. अंतिम निर्णय मुलीच्या हिताचा विचार करून न्यायालय घेणार आहे.आता सगळ्यांच्या नजरा मेरठ सेशन्स कोर्टाच्या अंतिम निर्णयावर आहेत – सौरभला न्याय मिळेल का, मुस्कान‑साहिलला फाशीची शिक्षा होईल की जन्मठेप, की कोणत्या तांत्रिक मुद्द्यांवर शिक्षा कमी‑जास्त होईल?

एक गोष्ट मात्र निश्चित आहे – या एका ड्रमने आपल्या काळाचं भयावह सत्य उघड केलं. स्वार्थी प्रेम, नशा आणि शैतानी अंधश्रद्धा यांची जोड जेव्हा लागली, तेव्हा फक्त सौरभच मेला नाही; विश्वास मेला, नात्यांवरचा भरोसा मेला आणि एका मुलीच्या डोळ्यातून “घर” या शब्दाचा अर्थच निसटून गेला.

उरतात काही साधे, पण अस्वस्थ करणारे प्रश्न – आपण ज्यांना “फक्त मस्ती”, “फक्त नातं”, “फक्त माझी लाइफ” म्हणून सोडून देतो, त्यात कुठेतरी एखाद्याचं जग कोसळत नाही ना? आणि जेव्हा पुढचा निळा ड्रम उघडला जाईल, तेव्हा आपल्यापैकी किती जणांना वाटेल की – संकेत आधीच दिसत होते, पण आपणच डोळे झाकून घेतले होते.