Drishyam-Style Murder: खड्डा, फरशी आणि लपवलेला मृतदेह – नालासोपाऱ्यातील थरारक गुन्हा
नालासोपारा पूर्वेतील विजय चौहान खूनकांडात पत्नी व शेजारी प्रियकरावर फरशीखाली मृतदेह पुरल्याचा आरोप; ‘दृश्यम’ स्टाईल प्लॅनमागची धक्कादायक कहाणी.
Jul 3, 2026 - 23:17
मुंबईच्या उत्तरेला, पालघर जिल्ह्यातील नालासोपारा पूर्व. दहानिव बागच्या गल्ल्यांतल्या चाळी, अरुंद जिने, छोट्या खोल्या आणि रोजच्या जगण्याची धडपड. याच जगण्यात विजय चौहान नावाचा एक सर्वसामान्य माणूस आपल्या पत्नी, लहान मुलगा आणि स्वप्नांसह जगत होता. कोणीही कल्पना केली नसती, की काही दिवसांनी त्याच घराच्या फरशीखाली त्याचा मृतदेह पुरलेला असेल – आणि गुन्ह्याचा आरोप त्याच्याच पत्नी आणि शेजारी प्रियकरावर येईल.
साधं घर, गुंतागुंतीचे नाते
विजय आणि चमन उर्फ कोमल देवी – हे दांपत्य नालासोपाऱ्यातल्या दहानिव बाग परिसरातील एका छोट्या घरात राहत होतं. विजय रोज सकाळी कामानिमित्त घराबाहेर पडायचा; टाईल्स बसवण्याचं काम, बांधकाम, मजुरी – जे मिळेल ते करून कुटुंब सांभाळणारा तो. चमन घर, मुलगा आणि स्वतःचं आयुष्य या तिघांच्या मध्ये अडकलेली.
या दरम्यान शेजारी राहणारा तरुण – मोनू शर्मा. बीएससी आयटी शिकणारा, कॉलेजवाले, उघडपणे हसणारा, जवळचा. विजय दिवसाचा मोठा भाग घराबाहेर असताना, चाळीच्या अरुंद कॉरिडॉरमधून मोनूचा येण्या‑जाण्याचा रस्ता चमनच्या जगण्याचा भाग बनू लागला. सुरुवातीला गप्पा, मग जवळीक, आणि मग प्रेम – नातं इतकं पुढे गेलं की घरातला पती आणि शेजारी प्रियकर यांच्यातली रेष धूसर होऊ लागली.
विजयला संशय येऊ लागला. काही रिपोर्ट्स सांगतात, त्याने एकदा पत्नीला प्रियकरासह घरातच रंगेहात पाहिलं. त्या दिवसापासून घरातल्या भांडणांना, शिव्या, आरोप‑प्रत्यारोपांना सीमाच राहिली नाही. अनेक घरांत असा ताण वाढतो; बहुतेक वेळा तो वेगळं राहणं, घटस्फोट, समुपदेशन इथवर थांबतो. पण नालासोपाऱ्यातल्या या घरात निर्णय काहीतरी वेगळा घेण्यात आला – सर्वात टोकाचा.
खूनाचा निर्णय: ५–६ जुलैची काळी रात्र
जुलै २०२५ च्या सुरुवातीचे दिवस. घरातले भांडण चिघळलेले. विजय थकून घरी येत असतो, भांडणानंतर राग, आरोप, शांतता – या सगळ्यातून एक रात्री तो झोपतो. पुढे काय घडलं याबाबत वेगवेगळ्या कबुलीजबाबांत भिन्न चित्रं दिसतात, पण पोलिस तपास एक गोष्ट स्पष्ट सांगतो – विजयचा मृत्यू झोपेत, गळा दाबण्याने झाला.
रात्रीच्या शांततेत, घराच्या चार भिंतींच्या मध्ये गळा दाबून एक जीव संपवला गेला. आवाज बाहेर गेला नाही, शेजारी जागे झाले नाहीत. चाळीतल्या नजरा बंद खिडक्यांवरून पुढे गेल्या. एक माणूस मरून पडलेला होता – आणि आता त्या मृतदेहाचं काय करायचं, हा प्रश्न समोर होता.
‘दृश्यम’ची छाया आणि घरातला खड्डा
ही हत्या अचानक, अनियोजित नव्हती, असं तपासातून दिसतं. खून होण्याच्या आधीच चमनने घरात खड्डा खोदून घेण्याचं काम सुरू केलं होतं. पाण्याची टाकी बसवायची आहे, प्लंबिंगचं काम आहे, असं कारण देऊन काही मजूर घरी बोलावले गेले. लहानशी खोली, मधोमध चार फूट खोल आणि सहा फूट लांब खड्डा. मजुरांचं काम झालं, पैसे मिळाले, ते निघून गेले.
खड्डा तयार होता.
खूनानंतर विजयचा मृतदेह प्लास्टिकमध्ये गुंडाळला गेला. खोलीतील त्या खड्ड्यात मृतदेह हळूहळू खाली उतरवला गेला. माती टाकली, लेव्हल केली. वरून पाहिलं तर साधा जमिनीचा भाग, खाली मात्र एक माणसाचा थडगा. या संपूर्ण प्लॅनची तुलना नंतर अनेकांनी ‘दृश्यम’ चित्रपटाशी केली – तिथे पोलिस स्टेशनच्या बांधकामाखाली मृतदेह, इथे चाळीतल्या घराखाली.
पण गुन्हा इथे थांबला नाही.
खड्डा भरून झाला होता, पण वरची जमीन अजून उघडी होती. मृतदेह लपवण्याची कथा संपूर्ण व्हावी, म्हणून ठरलं की वर नवीन टाईल्स बसवायच्या. नालासोपाऱ्यात टाईल्स बसवण्याचं काम कोण करतो? स्वतः विजयचा मोठा भाऊ – अजय चौहान.
चमनने अजयला वारंवार फोन केले. “भाऊ, घरात थोड्या टाईल्स बसवायच्या आहेत, वेळ मिळाला की ये.” कामाचा माणूस, भावाचा घर, भाभीची विनंती – अजयने होकार दिला. दिवस ठरला, तो दहानिव बागच्या चाळीतल्या घरात आला.
अजयने काम सुरू केलं. खोलीचा अर्धा भाग जुना, दुसरा भाग नव्या टाईल्ससाठी तयार. खाली काय आहे, याचा त्याला पत्ता नव्हता. चार फूट खोल पुरलेला स्वतःचा भाऊ – त्या वरच्या पृष्ठभागावर अजयने हाताने टाईल्स लावल्या, सिमेंट करून सरळ केलं. बाहेरून पाहिलं तर छान, नवा पट्टा; आत मात्र एका माणसाच्या आयुष्यावर टाईल्सचा थर.
नंतर पत्रकारांशी बोलताना अजयने जे वाक्य उच्चारलं, ते या संपूर्ण प्रकरणाचं सर्वात वेदनादायक चित्र आहे – “मला कल्पना नव्हती की मी माझ्या स्वतःच्या भावाच्या थडग्यावर फरशी बसवत होतो.”
फोन बंद, फरशीचा रंग वेगळा आणि दुर्गंधी
खूनानंतर विजय अचानक ‘बेपत्ता’ झाला. फोन सतत बंद, कामाच्या ठिकाणी दिसत नाही, चाळीत कुणी त्याला पाहिलेलं नाही. दोन आठवडे असेच गेले. सुरुवातीला कुटुंबाने ‘कामाला गेला असेल’, ‘गावाला गेला असेल’ असं समजून दुर्लक्ष केलं, पण वेळ जसा वाढत गेला, तसतसा संशय वाढला.
भाऊ पुन्हा नालासोपाऱ्यातल्या घरात आले. घरात एक विचित्र बदल दिसला – खोलीतील अर्धा मजला जुना, अर्धा अगदी नवा. कमी उत्पन्न असलेलं कुटुंब; अचानक, फक्त एका बाजूला टाईल्स बदलणं, तेही भांडणानंतर – हे सगळं जुळत नव्हतं. त्यात घरात हलकी, पण विचित्र दुर्गंधी.
शेवटी ठरलं, फरशी उचकटून पाहायची. टाईल्स काढताच दुर्गंधीचा प्रचंड भडका उठला. थरथरणारे हात, डोळ्यांतला संशय आता भीतीत बदलत होता. लगेच पोलिसांना फोन केला गेला. पेल्हर पोलीस, टीमसह घटनास्थळी आले. जमिन खोदली गेली. काही इंच नाही, फूटभर नाही – जवळपास चार फूट खाली, प्लास्टिकमध्ये गुंडाळलेला मानवदेह बाहेर आला.
घरातल्या खोलीत, फरशीखाली, चार फूट खोल पुरलेला विजय चौहान, अनेक दिवसांनंतर जगासमोर आला.
पत्नी, मुलगा आणि प्रियकर बेपत्ता; शोध पुण्यापर्यंत
मृतदेह सापडताच एक गोष्ट स्पष्ट झाली – घरात असलेल्या तीन व्यक्ती बेपत्ता होत्या: विजयची पत्नी चमन, त्यांचा लहान मुलगा आणि शेजारी मोनू. नालासोपारा, पालघर, मुंबई – इथून पुढे आता पोलिसांचा शोध पुण्यापर्यंत जाणार होता.
लोकेशन, कॉल रेकॉर्ड्स, ओळखीचे लोक, ऑटो‑टॅक्सी चालक – अशा अनेक धाग्यांना जोडत पोलिसांनी सुमारे हजारो घरे तपासली. शेवटी हडपसर, पुण्यातील एका मेडिकल स्टोअरजवळ चमन आणि मोनू दिसले. सोबत छोटा मुलगा. दोघांना ताब्यात घेण्यात आले, मुलाला सुरक्षिततेसाठी नातलगांकडे सोपवण्यात आले, आणि ही कथा पुन्हा पालघरकडे परत आली – पण आता कोर्टाच्या दरवाजातून.
चौकशी, कबुलीजबाब आणि न संपणारे प्रश्न
अटक झाल्यानंतर चौकशी सुरू झाली. पोलिसांना सुरुवातीला दोन्ही आरोपींकडून वेगवेगळे आणि एकमेकांवर आरोप करणारे कबुलीजबाब मिळाले. चमनने काही ठिकाणी “मीच पतीचा गळा दाबून मारलं” असं म्हटलं, मोनूने काही ठिकाणी “वादात मीच विजयला मारलं, चमन निर्दोष आहे” असा दावा केला. दोघांपैकी कुणी पूर्ण सत्य सांगतंय, कुणी स्वतःला वाचवण्याचा प्रयत्न करतोय – हे तपासाला उलगडायचं होतं.
फॉरेन्सिक रिपोर्ट, पोस्टमॉर्टम, घरात केला गेलेला खड्डा, मजुरांची स्टेटमेंट्स, टाईल्स बसवण्याचं काम, कॉल डिटेल्स, आर्थिक व्यवहार – या सगळ्यांना जोडून पोलिसांनी एक चित्र तयार केलं: खून झोपेत गळा दाबून झाला, खड्डा खूनाच्या आधीच खोदून घेतला गेला, मृतदेह पूर्वनियोजितपणे घरात पुरण्यात आला, आणि वर भावाकडून टाईल्स बसवून ‘साफ’ केले गेले.
या सर्वांत एक गंभीर मुद्दा पुढे आला – पैशाचा. काही माहिती सुचवते की विजयच्या नावावर असलेल्या रकमांवर, खात्यांवर नजर होती. खूनानंतर मोबाईल, बँक अकाउंट, ओटीपी – यांचा वापर करून पैसे काढण्याचा प्रयत्न झाल्याचंही संकेत आहेत. म्हणजेच, हा केवळ प्रेमप्रकरणातून जन्मलेला गुन्हा नव्हता; लोभ, स्वार्थ आणि “नवं आयुष्य” जगण्याची चुकीची स्वप्नं यांचं मिश्रणही त्यात होतं.
आजची परिस्थिती – न्यायालयाच्या दरवाजापाशी थांबलेली कथा
अटक, पोलिस कोठडी, न्यायालयात हजर होणं – या सर्व टप्प्यांतून आता ही कथा न्यायालयीन प्रक्रियेत आहे. सार्वजनिकरीत्या उपलब्ध माहितीत या केसचा अंतिम निकाल, शिक्षा किती वर्षांची, दोषी ठरवण्याचा निर्णय इत्यादी स्पष्टपणे नोंदलेला दिसत नाही. म्हणजेच, आजच्या घडीला ही कथा कोर्टाच्या फाईलमध्ये अजून चालू आहे; पुरावे, साक्षीदार आणि कायदा यांच्यातील संवादातून सत्याचा अंतिम निर्णय ठरवला जाणार आहे.
या कथेकडून आपल्याला काय शिकायला हवं?
नालासोपाराच्या या घरातलं घडलेलं, हे फक्त एका कुटुंबाचं ट्रॅजेडी नाही. हे आपल्याला प्रश्न विचारतं:
- आपण मतभेद, प्रेमसंबंध, ताण यांचा शेवट हिंसेत होऊ देतोय का?
- आपण सिनेमातले ‘चतुर गुन्हे’ पाहून त्याला बुद्धिमत्ता समजतोय, की अमानुषता ओळखतोय?
- घरात काहीतरी बिनसलंय असं दिसलं, तर आपण सजग होतोय की “माझं काय जातंय” म्हणून बाजूला सरकतोय?
- काही लाखांच्या रकमेच्या बदल्यात एखाद्याचा जीव घेणं, एका मुलाचं भविष्य, एका कुटुंबाची दुनिया उद्ध्वस्त करणं – याची किंमत आपल्या समाजात किती?
फरशीखाली पुरलेला विजय चौहान हा फक्त नालासोपाराचा केस नाही; तो आपल्याला आठवण करून देतो, की गुन्हे नव्या‑नव्या पद्धतीने, पण त्या‑त्या जुन्या कारणांसाठीच घडतात – लोभ, स्वार्थ, तुटलेले नाते आणि संवादाचा अभाव.
